​Hayat bir yol, önü sisli bir vadi,
Her adımda bir "keşke" gizli şimdi.
Doğru sandığım ne varsa inan ki,
Gönül süzgecimden geçerken bitti.

​"Keşke bu olsaydı" dediğim anlar,
Birer birer gelip kapımı çalar.
Doğru çıkan o acı tahminler,
Ruhumda kapanmaz yaralar açar.

​Binlerce pişmanlık sırtımda küfe,
Bakmıyor kaderim asla tarife.
Hatalar sığmıyor artık harfe,
Hayat harcanıyor büyük bir sarfe.

​Kendi kalemimle yazdım bu ömrü,
Bazen bir saraydı, bazen bir gömü.
Gördüm ki insanın en büyük cürmü,
Kendi elleriyle bozmak düğümü.

​Yazgı dedikleri bir boş sayfa,
Uymuyor bazen o büyük tayfa.
Hüzün çökerken şu yorgun rafa,
Dalarım derin, bitmez bir uykufa.

​Herkes kendi yazar kendi sonunu,
Bazen kaybederiz yolun yönünü.
Düşünürken dünü, günü, yarını,
Unuturuz hayatın tek bir anını.

​Artık keşkelerle vedalaşmalı,
Yeni bir sayfa, yeni bir şans açmalı.
Kaderin kalemi elde kalmalı,
İyikiler bu ömrü baştan sarmalı.