Dudaklarında ninni, ne güzel avuturdun, Bıkmak ne bilmiyordun, nede bir an yoruldun, İlahi bir görevi ifa edercesine, Üzerime titredin, her an şefkatle Anne,

Dünya ne kadar zalim, hayat acımasızdı, Kötülükler görünmez, tuzaklar amansızdı, En büyük teselliydin minicik yüreğime, Benim koruyucu meleğimdin sen Anne,

Ayağıma taş deyse, bir tek sen üzülürdün, Benim için adanmıştı sanki senin tüm ömrün, Tıpkı güneş misali, doğardın her günüme, Yanında olmadığım an, kalbimdesin sen Anne,

Üzüntümü adeta gözlerimden okurdun, Akan göz yaşlarımdı, senin en büyük korkun, Layık olmak kolay mı, o tertemiz sevgine, Apak gönül sayfanda ben bir lekeyim Anne,

Saçların sırma, sırma tıpkı ipek gibiydi, Bembeyaz o dişlerin, eşsiz inciden idi, Benziyordun dünyanın en güzel güllerine, Ömrünü hiç kıymadan, bana harcadın Anne

Yüreğinde dolup taşan merhametin bir seldi, Ruhumu kucaklayan derinden esen yeldi, Bilmiyorum değdim mi, ömrünün emeğine, İçimde yükseldikçe yücelen, bir saygısın sen Anne, ...

O ki yüce yaradan, seni övüyor ise, Ayaklarının altında ki, ulaşılmaz Cennet’se, Ben ki kelimelerimle, sersem bir naçizane, Ne yapsam hakkını ödeyemem ki Anne,

Şiirler değil de destanlar yazsam sana, En güzel zümrütlerden, taç yapsam da başına, Kalan bütün ömrümü, sunsam senin emrine, Hakkını ödeyemem, ödeyemem ki Anne, Sana olan borcumu ödeyemem ben ANNE...