Restime ürküleri koyup; uçkun mutlulukları asıyorum bahar dallarına.
Tepelerde yankılanan geçmiş zaman kipinde kutsala evrilen dönüşümler hafzalamda.

Bir çocuk isyanı bazen!
Kopartıp düğmelerini sırtımdakinin.
Anneye naz yapma kırizinde.
Hiç bir emir kipine uymayan başkaldırı.

Hiç ölmedi o çocuk içimde.
Şekil değiştiren köhne bedenin içinde
Yaramaz tavırlarda,böbürlenenen,
Tüm yenilgilerin inkarında.
İsyan ateşini zirveye yakıp,
Ölüme meydan okuyan.
Masum düşlerine gülümsemeleri ekleyip,
Günahları kendi dünyasının
Uçurumlarından atan.

Tüm kelamı kalemin ucundaki
Potada eritip, kurşun askerleriyle
Meydan savaşlarında dövüşen kalemşörlerin
Katlettiği sözcükler yine kan revan.

Ne kadar da, itici oldu her şey
Tahammül edemediğim ses duvarını aşan
Bağırtılardan kaçarken
Yılların yorgunluğu sirayet etmiş gönlümün
Küf kokan taş odalarına.

Bir köşede kendimi küçülttükçe,
Büyüyorum içimdeki
Hiç büyümeyen çocuğun isyankâr
Çığlıkları arasında kural tanımayan haliyle.

Haydi diyor o çocuk haydi!
Tüm günahlarını biliyorum.
Gözlerimin içine bakarak,
Beni, günahsız olduğuna inandırmaya çalışma!

Ama, ben hiç büyümedimki!
Tüm hataları, günahları omuzuma yükledim.
Ki seni, kirletmemek adına.
Seni, kirletmemek adına.