Susmak esaretimin başlangıcı oldu hep.
Her sustuğumda korktum kendimden.
Hatalarımı telafi edecek,
utanma duygumu yitirdikçe
susmayı seçtim.

Kimileri kaçış dedi,
kimileri “cesareti yok” dedi.
Daha da sustum.

Dilsiz şeytanı oynadım kimilerine göre.
İçimdeki iyilik çiçekleri diken oldu bazen,
kalplerine batırdım sözcüklerimi
farkında olmadan.

Sığındığım limanım olan
balkondan baktım dışarıya.
Sınırlıydı görüş açım hayatım gibi.
Sokağın kör ucundan
uzaktan izledim onları.

Kötülük nedir bilmezken,
zihinleri karıştırdım gibi geldi hep.
Oysa ulaşamaz sandıkları ben,
aslında hiçbir şeydim.

Aşkın gözü kördü
ve uçurumdan atlatırdı insanları.
Ben, gerçeklerle gözlerini açmaya çalıştığım için
kibrit çöpüyle suçlandım.
Katildim yine…
Ya ben kördüm
ya da ellerimle kör ettim onları.

Ve yine buradayım.
Balkonun en ücra köşesinde...

Elimde sigaram,
kül tablasında uçuşan küller,
benden habersiz geçen insanlar,
sokağın sönük lambası ve gölgeler…

Her sustuğumda yaşama umudumun
daha da kararmış yanı
terk etmedi beni.

Karşı çatıdaki özgürlük için uçan martının
son durağı gibi
beklemeyi seçtim son adımlarımdı...

Gölgesız

7 Mayıs perşembe