Gözlerin artık
bir liman değil bana.
Zaten hiç olmadı belki
ben öyle sandım.

Yaklaştıkça
bir kıyı eksiliyor içimden,
bunu fark etmedin bile.

Seni kırılmış hâlinle sevdim.
Sen iyileşince
bana ihtiyacın kalmadı
bunu söylemedin,
ama bildin.

Bir insan
bir başkasının karanlığında
ne kadar kalabilir?
Ömür boyu kalırdım.
Sormadın.

Sustum.
Çünkü bazı şeyler
söylenince küçülüyor,
susulunca
asıl ağırlığını buluyor.

Sen geceyi üstüne çektin,
beni sabaha bıraktın
sanki sabah
bir ödüldü.

Ellerimde taşıdım seni,
kimse görmedi,
sen de görmek istemedin.

Sana kızamadım.
Ama şunu bilmeni isterdim:
En çok emek verilen yer
en sessiz terk edilen yer olur
ve bu,
affedilecek bir şey değil.

Adını kötü anmadım.
Anmıyorum.
Ama içimde
geç kalmış bir yağmurun soğukluğu var
hala

Ve bazı sevgiler
kavuşmak için değil,
insanın içinde
yavaşça yanmak,
ve bilinmemek için var.

Yahya Doğan
21.09.2016