ADALET MASALI

Adiller adaletin bozdular hassas ibresini,
Hep bize hep bize yaptılar bu zamanlar.
Şimdi biz varız diyorlar üstünde kantarın
Sap ile topuzunu bize verdiler adaletin.

Ne bilelim lazım olur, zamanla dedikte...
Düşünemediler yıktılar hak sarayını.
Karpuzun içine baktı bazıları, yokmuş.
Ne adaletin ne de hakkın altın anahtarı.

Yediler içtiler hep beraber Oh! Oh! Çektiler.
Şimdide çıkarması tırmalıyormuş, kabızlık?
Ortaklığı bitirmişler vallahi çok şaşırdık.
Anlamadık bize kaldı kocaman bir haksızlık!

Demek ki adalet işporta tezgâhında değilmiş.
Arandığında bulunsun alınsın ucuzundan.
Herkese aynı mesafede aynı büyüklük!
Günü gelince aranırmış kenarından ucundan!

Çıkarlar çatışmasında eğer eşitse dağılım.
Hırlama cırlama dalaşma olmaz en azından!
Kim kimin kuyruğuna bastı birden zamansız,
Herkes her şeyini sıçar gider ağzından!

Çıkar çeşmeleri kurudu, sular kesildi.
Altta kalanın canı çıktı beli kırıldı ezildi.
Dün kol kola omuz omuza canım cicim olanlar
Suç ve ceza için inleyip adaletin önüne dizildi.

Adalet kocaya kaçmış gitmiş adresi bilinmez.
Derler ki gidilen bu yoldan geriye dönülmez.
Adaletin kocası Adil, meğer adaleti satmışmış…
Öyleyse bu dava dünyada değil, ahrette bile görülmez…

Adalet yoksa hep kavgada kırılır insanlar!
Hz. Ömer’i arar, bulamaz darılır insanlar!
Yasama, yargı yürütme… Üç ayrı kardeş!
Bunlar birbirini sevdi mi sarılır insanlar!

Şuayip ODABAŞI
06.03.2016/Kepez