Bu çağ eksilterek seviyor,
ben sana çoğalmayı öğrettim.
Kalbimin en kalabalık yerini
senin sessizliğine açtım.
Herkes yarım kalmayı kabullenirken
ben sende tamamlanmayı seçtim.
Çünkü sen, ölçülüp biçilecek biri değilsin,
taşınca anlam kazanan bir denizsin.
Seni sevmek
bir karar değil bende
bir hâl,
bir yön,
bir kader gibi içime işleyen.
Adını düşündüğümde
içimde ışıklar yanıyor,
karanlık bile sana benzemek için
yumuşuyor.
Ben seni anlatmıyorum aslında,
ben seni yaşıyorum.
Cümlelerim yetmez sana,
çünkü sen kelimelerin değil
kalbimin sınırlarını zorluyorsun.
Gönlüme verilmiş bir rızıksın sen,
eksildiğim her yerde çoğalan.
Ve ben şükretmeyi
senin varlığında öğrendim.
İçimde sana doğru açılan her şey
bir dua gibi artık.
Pes etmek bana yakışmaz
ben vazgeçmeyi unuttum.
Çünkü bazı aşklar
yarım bırakılmaz,
yarım bırakılırsa insan eksilir.
Ben eksilmeyi reddediyorum.
Bir kere geldim bu dünyaya,
bir kere sevdim seni.
İkinci bir ihtimal yok bende.
Ben senden gitmem
zaman aksa da, yollar silinse de
ben yine sana varırım.
Beni durdurabilecek tek sırdır gözlerin,
Gözlerinde kendimi göremediğim an
içimdeki bütün yollar kapanır.
Çünkü insan,
kendine rastlayamadığı yerde
en çok sevdiğini bile taşıyamaz.
Korkma yarınlardan
biz hesapla kurulmadık.
Biz, hissedilerek var olan bir hakikatiz.
Şimdi düşünmeyi bırak,
gel,
sıkıca sarıl bana.
Dünya biraz susar o an.
Sonra yasla sırtını
çünkü insan
en çok güvendiğine yaslanır.
Ve ben,
sana hem sevda
hem sığınak oldum.