Hangi eldir bu çizen, bu sim siyah levhayı?
Hangi sestir susturan, bu bitmez vaveylayı?
Kayalar sükût etmiş, sırlar dökülmüş suya,
Hangi dildir anlatır, bu korkunç muammayı?

Köpükten bir saltanat, kurulmuş şu engine,
Ruhumun rengi uymuş, karanlığın rengine.
Vur ey devasa dalga, vur ki dünya sarsılsın,
Muhtacız bu kavgada, ölümün dengi dengine!

Ne bir liman kalmalı, ne bir sahil, ne bir iz,
Bu sonsuz yolculukta, sadece biz ve deniz.
Işıklar söndüğünde başlar asıl hakikat,
O en büyük aynada, kendimizi gizleriz.

Ey derya! Devril artık, yut bu cüce dünyayı,
Söküp al göğsümüzden bu beyhude rüyayı.
Biz ki ateşten doğduk, suya hasret gezeriz,
Kırmadan geçmeyiz biz, bu gümüşten aynayı.

Yürü ey siyah gemi, yürü meçhul izine,
Bakma arkanda kalan o hayatın yüzüne.
Bir büyük boşluktayız, her yanımız uçurum,
Mühürlenmiş ruhumuz, bu gecenin gizine.

Gökler bir kazan gibi kaynamakta derinden,
Yıldızlar sökülüyor o çürümüş yerinden.
Bu fırtına değil bu, bir mahşer provası,
Sıyrılıyor bu varlık, o kanlı derisinden.

Yalçın kayalıklar mı, bize dur diyecek yol?
Kaderin hançeridir, ruhumuzda sağ ve sol.
Çarpalım ki ey gönül, parçalansın bu zindan,
Hakikat önünde ister yok ol, ister var ol

Son vuruşla yıkılsın, bu bedenden bu kafes,
Kayalarla bir olsun, alınan en son nefes.
Artık ne karanlık var, ne de korkunç dalgalar,
Ebediyet mülkünde, tek bir ses ve tek bir "Heves".

Çatırdasın kemikler, bu dehşet sahasında,
Bir devin kavgasıdır, bu suyun ortasında.
Biz ki beşer denilen o dar kuyuya sığmaz,
Ararız aslımızı, ölümün kınında biz.

Bak, deniz yara bere; bak, gökyüzü iltihap,
Bu kaçıncı yıkılış, bu kaçıncı inkılâp?
Varlığın surlarını delerken bu hırçın su,
Her damla bir sualdir, her köpük bir cevâp!

Gözlerim bir çift kuyu, derinliği bilinmez,
Alnımdaki bu yazı, bin yıl geçse silinmez.
Kayalar! Ey sert sağır, ey sessiz devler ordusu,
Size vurmadan kafa, secdeye dek eğilmez!

Darmadağın bir benlik, savrulur her bir yana,
Bu bir düğün gecesi, baksana şu tufana!
Parçalanmak şereftir, eğer hedef O ise,
Can feda olsun artık, bu mukaddes isyana!

Sustu o hırçın deniz, bitti o kanlı sefer,
Ne bir "ben" kaldı artık, ne "kayalar"dan eser.
Ruh, feda oldu nura; madde eridi gitti,
"O sonsuz aydınlıkta, kayboldu bütün izler!"

Şimdi sükût vaktidir, dindi o büyük feryat,
Eridi karanlıkta, o geçici kainat.
Bir "An" içinde bulduk, o kaybolan sonsuzu,
Ölüm ki; uykusuzluk, ölüm ki; asıl hayat!

redfer