Hudutsuz Aşk

Hergün bir el törpüler ömrümü,
Bir el sanki götürecek meçhullere
Katar katar.
Neylersin kara toprak çalmışsa
Hayattan ölümü;
İşte çocukluğum,gençliğim, hayatım
Ben seninim
Gül gülebildiğin kadar.


Şavkı vurunca ayın gece şahikalara
Ter döker alnım boncuk boncuk
Sımsıcak.
Hayır, naif ruhun kanmasın
Yalancı dağlara.
Kuştüyü yastık olmasada başım,
Hamiyetkâr bir kucak.
İşte yurdum, işte evim , ovam, düzüm
Ben seninim
Gez gezebildiğin kadar.


Düşen yaprakların kokusunu
Kaçırma ey rüzgâr!
Ormanlar haykırıyor ağaç annenin feryadını,
Duyuyormusun kulağımda perde perde?
Sırma saçların küsse ne çıkar
Aynalara ey güzel;
İşte hokkayım ,işte damarlarım , gel,
Ben seninim
Yaz yazabildiğin kadar.


İşveli kız gamzelerin nereden gelir,
Nereye gider?
Bir gönlün feryadı bu gönüllere gider.
Bazen deniz dövsede rıhtımları,
Gemiler çaresiz denizlere gider.
İşte gülüm , işte kalbim , cemrelerim
Ben seninim
Yüz yüzebildiğin kadar.


Bir beşik bir divan arası yaşamak,
İsterdim günahlarını sırtımda taşımak.
Haydi bir ılık rüzgâr ısıtsın içimizi,
Sarıp bağrına saklasın toprak ikimizi.
Bütün ömrüm seninle eriyip yok olsun
Ben seninim
Sevebildiğin kadar...


S.Aygün Tüfekçi