Hergün bir el törpüler ömrümü
Bir el sanki götürecek meçhullere
Katar katar
Neylersin kara toprak çalmışsa
Hayattan ölümü
İşte çocukluğum,gençliğim, hayatım
Ben seninim
Gül gülebildiğin kadar.


Şavkı vurunca ayın gece şahikalara
Ter döker alnım boncuk boncuk
Sımsıcak
Hayır naif ruhun kanmasın
Yalancı dağlara
Kuştüyü yastık olmasada başım
Hamiyetkâr bir kucak
İşte yurdum işte evim , ovam, düzüm
Ben seninim
Gez gezebildiğin kadar.


Düşen yaprakların kokusunu
Kaçırma ey rüzgâr
Ormanlar haykırıyor ağaç annenin feryadını
Duyuyormusun kulağımda perde perde
Sırma saçların küsse ne çıkar
Aynalara ey güzel
İşte hokkayım ,işte damarlarım , gel
Ben seninim
Yaz yazabildiğin kadar.


İşveli kız gamzelerin nerden gelir
Nere gider?
Bir gönlün feryadı bu gönüllere gider
Bazen deniz dövsede rıhtımları
Gemiler çaresiz denizlere gider
İşte gülüm , işte kalbim , cemrelerim
Ben seninim
Yüz yüzebildiğin kadar.


Bir beşik bir divan arası yaşamak
İsterdim günahlarını sırtımda taşımak
Haydi bir ılık rüzgâr ısıtsın içimizi
Sarıp bağrına topraklar ikimizi
Güldün ya !
Gezdin ya !
Yazdın ya !
Yüzdün ya !
Kalem kaşlarını kürek yap
Ben seninim
Kaz kazabildiğin kadar.



Ben seninim
Beni sevebildiğin kadar.....



S.Aygün Tüfekçi