Tohumlar

Sen ne yaptın biliyor musun bana?
Yüreğime sevgi tohumları ektin önce,
En güzel sözlerinle…
Her gelişinde suladın onları,
Her bakışında biraz daha yeşerdiler.

Bir yuvanın hayalini kurarken
Boy verdi umut,
Kök saldı sevgi içimde.
Her “biz” dediğimiz an,
Geleceğe dair düşlerimiz
Birer yaprak gibi büyüdü içimde.

Peki şimdi ne yapıyorsun?
Günbegün,
Boy veren o tohumları
Birer birer koparıyorsun benden.
Eksiltiyorsun…
Sessizce, fark ettirmeden.

Gözümün önünde, elimden kayıp gidiyor
O kadar sevgi, o kadar hayal…
Hiç düşündün mü
Ben ne haldeyim?
Umutlarımın, hayallerimin,
Sevgimin yok oluşunu izlerken
Nasıl bir acı çektiğimi?

Her eksilen parça, kalbimde bir yara.
Düşünebiliyor musun
İçimde büyüttüğün her şeyin
Bir bir yok olmasını?
O ellerinle dokunduğun sevgi
Şimdi bana dokunmadan uzaklaşıyor.

Ve soruyorum sana:
Reva mıydı
Bana bunu yapmak?
Beni bu kadar savunmasız bırakmak,
Sevgiye açken yalnız bırakmak?
Her koparılan tohumla birlikte
Bir parçam ölüyor senin ellerinde.

Biliyor musun?
Sen ektin, sen büyüttün,
Sonra kendi ellerinle söktün içimden.

Şimdi ben,
Kendi kalbimin mezarında nöbet tutuyorum…

Çünkü senin ektiğin hiçbir şey
Bende yaşamıyor artık.