Dinle…
Bu bir anlatı değil sadece,
bir kalbin içinden geçen fırtınanın sesi.
—
Sen geldin…
ve dünya değişmedi aslında,
ben değiştim.
Çünkü bazı insanlar
hayatı yeniden başlatmaz…
insanı yeniden kurar.
—
Mavilik vardı eskiden gökyüzüydü adı,
şimdi gözlerinde saklı bir derinlik oldu.
Deniz vardı uzaklarda bir yerlerde,
şimdi içime çektiğin bir boşluk gibi…
aynı anda hem huzur
hem kayboluş.
—
Ben yol bilirdim kendime,
dağları aşmış, fırtınalara alışmış bir akıl…
Ama sen gelince
yön duygusu değil,
kalp duygusu kayboldu.
—
Adını koyamadığım bir şey var sende…
ne sadece aşk,
ne sadece çekim.
Bir çağırma hâli.
Bir düşme isteği.
İnsanın kendi isteğiyle uçuruma yürüyüşü gibi.
—
Ve ben…
en çok da bunu seviyorum korkusuzca:
kendimi sende kaybetmeyi.
—
Çünkü senin yanında
sevgi bile sıradan kalmıyor.
Bir dokunuşun
sessizliği bile değiştirebiliyor.
Zaman ağırlaşıyor.
Nefes fark ediliyor.
Kalp… kendini duyuruyor.
—
Sevmek dediğin şey bazen
bir huzur değilmiş meğer.
Bazı aşklar
sakin değilmiş…
fırtına gibiymiş.
Ama garip olan şu:
o fırtınanın ortasında
ilk kez gerçekten nefes alıyormuş insan.
—
Bir geceyi hayal et…
ışıkların sustuğu, dünyanın uzaklaştığı bir an.
Sadece rüzgâr var.
Sadece su var.
Ve iki insan…
birbirine fazla yakın,
dünyaya fazla uzak.
—
O an anlıyorsun:
bu bir karşılaşma değil.
bu bir “olma hâli”.
Sen varken ben başka biri oluyorum.
Ben varken sen… başka bir anlam kazanıyorsun.
—
Ve en tehlikelisi şu:
kaçmak istemiyorsun.
Çünkü bazı duygular
insanı özgür bırakmaz…
bağımlı yapar.
Ama bu kötü bir bağımlılık değil.
Bir dönüşüm gibi.
İnsanın kendini yeniden keşfetmesi gibi.
—
Gel…
bunu isimlendirmeyelim.
çünkü isim koyduğun an küçülür bazı şeyler.
Sadece yaşayalım.
Sessizce değil…
derinden.
—
Ve bil ki…
ben seni sevmekten çok,
sana doğru düşmeyi seçiyorum.
Her defasında.
Bilinçli.
Göz göre göre.
—
Çünkü bazı insanlar sevilmez sadece…
insan onların içinde kaybolur.
Ve ben…
uzun zamandır ilk kez
kaybolmaktan korkmuyorum.
—
Sen…
benim en güzel düşüşümsün.
Ve bu kez uyanmak istemiyorum.