Sen beni düşünme…
Geceyi düşün mesela,
sessizce çökerken şehrin üzerine
kimseye haber vermeden
nasıl da taşıyor bütün yorgunlukları.

Sen beni düşünme…
Bir ağacın rüzgârla konuşmasını düşün,
yapraklarının titreyerek anlattığı
eski hikâyeleri,
kimsenin dinlemediği ama
asla susmayan o hikâyeleri.

Ben geçerim içinden zamanın,
bir gölge gibi,
biraz kırık, biraz eksik
ama alışkın…
Sen alışma bana,
alışkanlık en sessiz vedadır.

Sen beni düşünme…
Yağmurun cama vuruşunu düşün,
her damlanın içinde
yarım kalmış bir cümle,
söylenememiş bir “kal” saklıdır.

Ben, suskunluğun içini dolduran
o ince sızı olurum bazen,
adı konmaz, anlatılmaz
ama bilirsin…
hani içinden bir şey geçer de
kimseye söyleyemezsin ya,
işte orada biraz ben varım.

Sen beni düşünme…
Gözlerin uzaklara dalınca
bir anlık boşluğu düşün sadece,
çünkü ben en çok
o boşlukta yaşarım.

Bir şarkı yarıda kesildiğinde,
bir kitap tam en güzel yerindeyken kapandığında,
bir vedada gözlerin dolup da
taşmadığında…
orada saklanırım ben.

Sen beni düşünme,
çünkü ben düşünülünce ağırlaşırım,
kalbinin bir köşesinde
taşınması zor bir yük olurum.

Ben hafif kalayım,
bir rüzgâr gibi geçeyim hayatından,
iz bırakmadan değil ama
acıtmadan…

Sen beni düşünme…
Ama eğer bir gün
hiçbir şey hissetmediğini sanırsan,
dur ve dinle kalbini—
orada, en derinde
adımı fısıldayan bir yankı bulursan
korkma…

Ben yine de seni
sessizce sevmeye devam ediyorumdur.

Sen beni düşünme…
Ama bir sabah uyanırken
içine sebepsiz bir huzur dolarsa,
bil ki ben o huzurun kenarında
adını sessizce anıyorumdur.

Bir gün aynaya baktığında
kendini biraz daha güçlü görürsen,
o güç benim vazgeçişimden kalandır;
çünkü insan bazen
severken değil,
gitmeyi öğrenirken büyür.

Sen beni düşünme…
Zaman geçtikçe silinir sandığın
izlerin aslında derinleştiğini fark edersen,
korkma…
Bazı duygular unutulmaz,
sadece şekil değiştirir,
bir bakarsın hatıra olur,
bir bakarsın dua.

Ve eğer bir akşamüstü
güneş batarken içini bir hüzün kaplarsa,
anla ki o renklerin arasında
ben de yavaşça kayboluyorumdur;
ne tamamen giderek,
ne de kalacak kadar yakın…

Ama şimdi dinle—
en sonunu söyleyeyim sana,
en gerçek, en çıplak hâliyle:

Ben seni düşünmemeyi öğrendim belki,
ama sevmemeyi asla…

Çünkü bazı insanlar
hayattan çıkar,
ama kalpten çıkmaz.

Ve bazı vedalar vardır—
bitmez…
sadece sessizleşir.