Ayrılığa kurulu zamanı tükettim
Dilimde yara olan sözcüklerden kanadım
Pembe düşlerin sürgün rüzgârlarında
Savruldum…
Kuru bir yaprak gibi.

Payına zemheri bir ayaz düştü gönlümün
Penceremde kanadı kırık bir kumru,
Kayıp olmuş uçmaya yeltenen umudu.

Kiralık benlikler ile sen oldum,
Sel oldum da mevsimlere
Yeşermedi dalımdaki yaprağı.
Solan içimin nefesi oldu.

Şimdi bana solgun nefes ile yaşa diyorlar
Yaşamdan son bir iz kaldı
Toplu iğne ile yeşil örtüye iliştirilmiş
İsmimin yazıldığı kâğıt parçasında.

Her baktığım yüze serpemedim toprağı
Serpemedim…
Sahte bakışların ölümsüzlüğünü
Eledim toprağı insanların dilinde
Ne eleğimde kaldı
Ne de elek altında toprak.
Zaman çizgisindeyim
Bana duran, sana ilerleyen.
Aslında ben…
Beni, geçmemişte unuttum.

Sihirli sanmıştım bakışlarını
Bilemedim zehirli oluşunu
Çekilince kanım
Anladım…
Varlığımın sebebini.
Bir sınavdın.
Sen geçtin, ben kaldım.

Büyük sınavın
Bekleyişlerini ezberliyor zihnim.
Kıyısına vurdum dilimin
İntihar süsü verilmiş harfleri.

Serdar Özyanız