BEYAZ LİLYUM

Baharın ilk nefesinde açtım ben,
Toprağın sabrından doğan bir mucize gibi,
Sessizce süzüldüm kendi kalbimin kıyısına,
Adını koyamadığım bir huzurla…
Bir beyaz lilyum oldum, kendime bile dokunmaya kıyamadığım.

Tenimde sabahın en duru ışığı,
Gözlerimde henüz kirlenmemiş bir dünya,
Masumiyetim en sade halimle durur içimde,
Bir çocuğun duası kadar temiz,
Bazen ben bile kendime bakıp susarım.

Kokum…
İçimde sakladığım en derin ben gibi,
Ne ağır ne eksik, tam olması gerektiği kadar,
Bir anlığına gözlerimi kapatsam
Kendime yaslanmış gibi hissederim,
İşte o an, dünya susar.

Saçlarıma değen rüzgar bile incitmeden geçer,
Çünkü kırılganlığım en güzel yanım belki de,
Bir dokunuşumla değişir mevsimler,
Kış bile baharı öğrenir içimden,
Ve ben, kendimde saklarım mucizeleri.

Beyazımın bir anlamı var artık,
Kirlenmemiş bir kalbin rengi gibi,
Ne saklarım içimde, ne de eksiltirim,
Olduğum gibi kalırım hayatın ortasında,
Ve bu yüzden en çok bana yakışır sadelik.

Bazen bir çiçek değilim sadece,
Kendi köklerimde büyüyen bir hikâyeyim,
Yağmurla kırılmam, aksine çoğalırım,
Her damlada biraz daha kendim olurum,
Ve yeniden doğarım içimde.

Eğer bir gün kaybolursam kendimde,
Bilirim yine kendime varırım,
Bir bahar sabahının serinliğinde,
Çünkü ben…
Bir başkasının değil,
Kendi kalbimde açan
Beyaz bir lilyumum.