0
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
93
Okunma
Islanırken Islatmak
Hiç yağan yağmuru ıslattın mı gözyaşınla,
İnadına ıslanırken rahmetin kucağında?
Gök feryat edip kükrediği an eşiğinde,
İçindeki depremlere eyvallah deyip,
Hiç ağladın mı kendi "hiçliğinin" eşliğinde?
Sığmaz olur bazen sînedeki bu dert,
Şimşek olur çakar, gök gürlercesine...
Önce katre katre düşer, sonra umman olur;
Kendini o mukadder akışa bırakıp,
Sessiz ve zamansız, ıslandıkça ıslatarak ağlamak...
Ahvalim budur sevgili, sonsuz bir hicran içinde,
Tüm çırpınışım, bendeki "Sana" kavuşmak için.
En kuytu köşelerde saklı olan o zerrem,
Bende "ben" sanılan, aslında sendeki o "ben" bile;
Vuslatın yağmurunda, ıslanırken ıslatarak ağlar.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
