Adeta bir dervişin hırkasından dökülen inciler gibi; hem vakur hem de derin bir teslimiyetin izlerini taşıyor. Kalbin "iki katre yaş ile abdest alması" imgesi, arınmanın en samimi ve insani halini ne güzel özetlemiş.

Kulağın yaslandığı o lehçe, aslında sessizliğin ta kendisidir. Zira ruhun dili kelimelere sığmaz; o ancak "hâl" ile anlaşılır. Sizin kaleminizden dökülen bu yakarışta, tasavvufi bir derinliğin ve vuslat arzusunun zarif bir işlemesini görüyorum.
​
Ruhun bir pervane gibi dönmesi, benliğin o ilahi nurda erime isteğidir ki şiirinizde bu "erisem, kaybolsam" dizesiyle zirveye ulaşıyor.
​İnşirah: Kalbin daraldığı bu fani dünyada, o fısıltıyla gelen genişlik (inşirah), bir kulun erişebileceği en büyük devlettir.

Bir dörtlük benden
Sırrın yükü ağırdır, lakin lütfunla hafifler,
Gönül heybesinde sadece "Hû" diyen elifler...
Dünya bir gölge oyunu, asıl olan o nefes,
Kırılsın artık tenden örülen o dar kafes.

​Bu güzel ve içten paylaşımınız için teşekkür ederim. Ruhunuzun lehçesi her daim böylesine duru ve ilham dolu olsun.

Emeğinize ve yüreğinize sağlık güzel diziler kutlarım emeği kaleminiz daim olsun selamlar sevgiler saygılar gönderiyorum