Çay kokusunun ve buharının huzurunu mısralara çok naif bir şekilde taşımışsınız. Okurken insanın içini ısıtan, o ilk yudumun verdiği dinginliği hissettiren bir şiir olmuş.
Özellikle demliğin "usulca" fokurdaması ve dünyanın o anlık durması, çayın hayatımızdaki o eşsiz duraklama noktasını harika özetliyor.
Bu güzel mısralara karşılık, o demlenen huzura eşlik edecek birkaç dize de benden olsun:

​Gönül Deminden Birkaç Damla

​İnce belli bir camda hayat bulur renk,
Koyu bir sohbetin en sadık yoldaşıdır.
Suskunlukları bozan o kaşık sesi,
Zamanın kalbinde huzur nakışıdır.

​Ne gam bırakır insanda, ne de bir keder,
Yeter ki samimiyetle demlensin yürek.
Çay bahane aslında, o buharın ardında,
İnsanı insana bağlayan bir köprü gerek.

​Yüreğinize ve kaleminize sağlık.
Çayınız her daim taze, sohbetiniz bol olsun.

Şiir, gündelik hayatın en sade ama en güçlü ritüellerinden biri olan çay içme anını huzurlu ve nostaljik bir dille anlatıyor. “Çay demlenirken dünya durur biraz” dizesi, eserin ruhunu çok güzel özetleyerek zamanı yavaşlatan bir duygu yaratıyor.

“Bazen en büyük mutluluklar küçük bir bardakta gizlidir,
Ve insan o buharla birlikte biraz kendine döner…”

Yüreğinize sağlık, sıradan bir anı bile şiire dönüştüren sıcak ve içten bir eser okudum. Anlatımınızda hem sakinlik hem de paylaşım duygusu çok güzel hissediliyor. Selam ve saygılarımla.

Güzel bakan güzel görür, güzel gören güzel yazar
Güzeldi dizeler her zaman ki tat ve deminde
Biz okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten, yalansız ve riyasız
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıcakla ve hoşça kal