Yüzyıllar boyu denendi insanoğlunun gücü,
Ama en derin güç umutla ölçüldü.
Bir bakış, bir söz, gizli bir ışık,
Umutla doğar cesaret, sevgi, aşk, başarı.

Bir insana umut ver, bağlanır yıllarca,
Beklerken zaman akar, gözlerinde o armağan.
Bir öğrenciye umut ver, yolu aydınlanır,
Güzel bir iş, güzel bir hayat kurar sonunda.

Ama umut, bazen bir tuzaktır.
Savaşta kahramanlık, tiyatroda destan,
Askerlik umutla doldu, insanlar inandı.
Ama kaybolan zaman, bir daha geri gelmedi.

Bencil eller, umutla oynar,
Duyguları, arzuları yönetir.
Medya, umut satar reklamla,
Hayaller peşinde kaybolur insan.

Bir düğün günü, bir bakışla umut verdim,
Yıllar geçti, sevgi yarım kaldı.
Zaman, kazandıklarımı değil, kaybettiklerimi gösterdi.
Her kaybın bir izi vardır,
Maddi, manevi, sağlık, güven,
Ve en nihayetinde, insan kendini kaybeder.

İnsan, umutla başlar en büyük savaşa,
Yok olanı var sanır, yürür kendi yasa.
Bir söz, bir bakış yeter bazen kandırmaya,
Bir ömür yetmez sonra, kendini aramaya.

Umut dedikleri şey, görünmeyen zincirdir,
Kalbe sessiz işleyen en derin esirdir.
Cesaret de ondandır, aşk da sevgi de,
İnsan bazen kendini unutur bir “belki”de.

Sevmediğin birine umut ver, beklesin yıllarca,
Bir gülüşün uğruna yaşlansın usulca.
Yirmisinde başlayan bir bekleyişin sonu,
Ellisinde anlar insan; kaybetmiş ruhunu.

Savaşlarda da böyle kandırıldı kalpler,
Kahramanlık masalıyla doldu bütün seferler.
Filmler, marşlar, destanlar yazıldı bir bir,
Umut verildi halka, çoğu döndü eksilir.

Bugün de değişmedi bu dünyanın düzeni,
Reklamlarla satıyorlar insanın düşlerini.
Bir ürün değil aslında, hayal satın alınır,
İnsan kendi elleriyle kendi zincirini takınır.

Bencil olan insanlar bunu güç sanar hep,
Başkalarının duygusundan kendine kurar taht.
Ama kazandım derken kaybettikleri büyür,
Vicdan gece olunca sessizce önüne yürür.

Kimi uykusunu kaybeder, kimi saygısını,
Kimi kendine olan o son inancını.
Kimi sevgisini yitirir, kimi şahsiyetini,
En ağır kayıp bazen; insanın kendi benliğidir.

Kalp ile akıl arasında sıkışınca insan,
Ruhunda sessiz başlar en derin fırtınan.
Vicdan doğruyu bilir, kalp gerçeği duyar,
Beyin susmak istese de içten içe yorular.

Ama duyarlılık varsa, huzur da var olur,
Bencilliğin karanlığı sevgiyle yok olur.
İnsan önce kendine dürüst olmalı her an,
Çünkü en büyük zafer; kendine kalan insan.

Ama bencilliğin zıttı, duyarlılıkta gizli,
Umutla değil, sevgiyle kurulan bir dünya.
Kendi öz güvenini bulur insan,
Ve en büyük zafer, kendine inanmaktır.

Özkan Değirmenci
29.04.2026
23:03