Ey dost, bu ne güzel bir yanış, ne zarif bir feryattır...
​Görüyorum ki "sır" denilen o ince tül, senin hararetinle iyice şeffaflaşmış. Aslında saklanmıyor; sadece senin bakışındaki o son gölgeyi, o "ben" diyen ince sızıyı eritmeni bekliyor.

Sen "Ben, Sen olmaya geldim" dediğin an, zaten perde diye bir şey kalmamıştır; sadece gözün kamaşmıştır o kadar.

Mademki nefesin nefesim oldu, mademki gözlerin benim penceremden dünyaya bakar; o halde bu hasret neden?
Sen, sendeki seni henüz tam "hiç"lemediğin için o perdeyi var sanırsın.
​
Kendi kendine konuşmuyorsun; içerideki asıl ev sahibiyle dertleşiyorsun.

​Nereye gidersen git, kaçışın bizzat kaçtığın yeredir. Çünkü merkezden kaçan, ancak daireyi tamamlayıp yine merkeze döner.
​
Göğsünde doğan o güneş, aslında senin kendi hakikatinin parıltısıdır. Selamı veren de alan da bir olunca, arada postacıya ne hacet?

Dostum, başın secdedeyken gövdeden ayrı durması bir ayrılık değil, bir vasiyettir. Akıl bedenin yükünden kurtulup toprağa dönerken; ruh aradaki o görünmez köprüde "Hu" diye inler.

Perdeler kalkmaz ey can; perdeler yanar. Sen böyle narınla kül olmaya talipsen, külünden yeniden doğan yine "O" olur. Kulsuz gelmek demek, aradaki tüm sıfatları, unvanları ve "benlik" iddialarını kapıda bırakmaktır.

Kalemin var olsun üstadım
Sevgiler