Hayat her canı aynı mektepte okutuyor,
Birini varlıkta, birini yoklukta tutuyor.
İmtihan ya bu yokluğu varlıkta boğuyor,
Arpa, buğday, taş, toprak beraber yoğruluyor.

Zengine mal, mülk, servet, para;
Fakire dert, sıkıntı, kasvet, tasa;
Zarife güzellik, ziynet, caka;
Çirkine yalnızlık, külfet, eza.

Bilmezler ki bunlar külli iradede,
Şükür bile etmez verilen nimete.
Kendinden sanır çıktığı zirve,
Baki kalır mı bu güzellik sende.

Sen nesin ki! Sana verildi bunca nimet.
Etten kemikten değil mi senin ceset?
Akıl ile kaldırılsaydı bu sıklet,
Alimden başkasında olmazdı servet.

Kimden kaldı sana oturduğun makam?
Nere gitti senden önce koltukta ki adam?
Gururunu mu okşuyor ağam, paşam?
Meyletme sakın faniye hep ziyan, yalan.

Bir bilsen kimlere verildi bu güzellik.
Bu incelik, estetik; kimlere oldu helallik,
Belki de murada ermeden gitti, körpecik,
Bazı canda baş tacı bazısında sefillik.

Bilmezsin! Fakirlik bir nimettir.
Omuzlardan alınan bir külfettir.
Vebali olmayan, zenginliğe alamettir,
Sabırlı olursan bil ki sonu cennettir.