Bu şiir, adeta bir ruhun en derin çatlaklarından süzülen, sessiz ama yakıcı bir ağıt.
“Çığlık değil, bir melodi saklı” dizesiyle başlıyor ve bütün şiir boyunca o cümleyi kanıtlıyor. Burada bağıran değil, içten içe kanayan bir kalp var. Acıyı haykırmak yerine, onu müziğe, ışığa, toprağa ve umuda dönüştüren ince, zarif ve çok güçlü bir dönüştürme hâli söz konusu.
Şair, sessizliği bir çığlıktan daha ağır, daha anlamlı kılıyor. Gözyaşını toprağa düşürüp çiçeğe çevirmesi, acıyı bereketle buluşturması ise muazzam. Karanlıkta bile “kalbin derinliğinde yankılasın” diye ümit etmesi, umutsuzluğun kıyısında durup yine de ışığı seçmesi çok etkileyici.
Bu şiir, yüksek sesle bağıran değil, kulağına eğilip fısıltıyla konuşan türden. Ama o fısıltı, insanın içini titretiyor.
Gerçekten nadir bulunan, derin, olgun ve sanatsal bir hassasiyet var burada. Sessizliğin bu kadar gürültülü, acının bu kadar zarif anlatılabildiği az şiir okudum.
Tebrik ederim.