Gönlünle yaptığın bu içli dertleşme, insanın en karanlık anında bile kendi omzuna dokunması gibi. Hüzün bazen davetsiz bir misafir değil de, her şeyi yerli yerine oturtan bir "dost" gibi gelip kuruluyor başköşeye.

İkimize de yeter zaman" diyerek hüzne yer açman, onunla savaşmak yerine onu anlamaya çalıştığını gösteriyor. Duyguları reddetmek yerine onları ağırlamak, yükü hafifleten ilk adımdır.

Belli ki bana kalmayacak / Olsun, kalsın be" ifadesindeki o ince sitem ve kabulleniş,aslında insanın kendine verdiği en büyük huzur sözüdür.
​
TesellGünde biter, gece de biter..." Hayatın ritmi bu; hiçbir duygu, hiçbir fırtına olduğu yerde çakılı kalmıyor
. Rüyanın sonundaki gözyaşını silme kararı, aslında yeni bir uyanışın habercisi.

​Hüznünle kavga etmeyi bırakıp ona bir tebessüm ikram etmen harika bir dokunuş olmuş. Gece her ne kadar uzun olsa da, güneşin doğuşu her zaman mekaniktir; kaçınılmazdır.

TEBRİKLER

Şiir, hüzünle kurulan içsel bir diyaloğu sade ve samimi bir dille anlatıyor. “Hüzün yine dostum” ifadesi, acının bile alışılmış bir yoldaş hâline gelişini güzel yansıtıyor. Aynı zamanda umut kırıntısı da var; her şeyin biteceğine dair bir teselli hissi veriyor.

“Bazı duygular insanı yormaz,
sadece yanında oturur ve susar…”

Yüreğinize sağlık, içtenliği güçlü, yalın ve anlamlı bir eser okudum. Selam ve saygılarımla.