Bir vedaya daha yelken açtı, körpe yüreğim,
Uzakların ışıkları artık ışıltısı göstermiyor geceme.
Darmadağın olmuş, gönlümün kırık limanı,
Bir sevdayı gömüyorum bu gece, ağla yüreğim.

Sen ta derinlerde, en derinlerdeydin,
Gidişinin ardından neler oldu neler bir bilseydin.
Ben senin için atan bu kalbime kilit vurdum,
Göğsümü kanata kanata ağla yüreğim.

Sendekinide sevda sandım, bilemedim ki,
Zor olan gidişin değildi aslında adanmış olmamdı.
Senden öncede hayatım hep anlamsızdı,
Şimdi başını duvarlara vura vura ağla yüreğim.

Vedalar, oldum olası zor gelirdi bedenime,
Seninle olan herşeyi bugün bir bir kazıdım beynime.
Bilmem ne zaman gelirim ben kendime,
İçini yağmurlara döke döke ağla yüreğim.

Şimdi ben gidiyorum, gönlümde liman kurduğum gemimle,
Ne veda ediyorum sana, nede gözyaşı döküyorum.
Bir ezanla dünyaya gelirken, bir sela ile gidiyorum ecele,
Şimdi mezar taşımda yana yana ağla yüreğim.

Kübra Han