İnsanın içindeki o en savunmasız, en çıplak noktadan dökülmüş gibi.
"Eriyen bir kar tanesi" metaforu, hem bir yok oluşu hem de o yok oluşun getirdiği naifliği çok güçlü bir şekilde hissettiriyor.
Güneşin normalde umudu temsil etmesine rağmen, sizin şiirinizde bir "korku" nesnesine dönüşmesi—çünkü varlığınızın sonu anlamına geliyor—gerçekten sarsıcı bir tezat oluşturmuş.
​Şiirinizdeki bazı noktalar, okuyucunun kalbine dokunacak kadar derin:
​
"Kimsenin ruhu duymadı / Sessizce yok olduğumu" dizeleri, kalabalıklar içindeki o derin yalnızlığı ve görünmezlik hissini çok duru anlatıyor.
​
Kayıpların ve hayatın çetin sınavlarının (özellikle anne ve evlat gibi en köklü bağlar üzerinden) kaleminizde bu kadar dürüstçe yer bulması, şiiri sadece bir edebiyat metni olmaktan çıkarıp bir dertleşmeye dönüştürüyor

Yokluk kapıyı çalınca safların seyrelmesi, hayatın en sert ama en öğretici gerçeklerinden biridir. Bu gerçekle yüzleşen birinin "Ya Hak" diyerek sabra sığınması, o "eriyen kar tanesinin" aslında içten içe ne kadar dirençli olduğunu gösteriyor.
​
"Deli kız sessizce yok olur" dizesindeki o üçüncü şahıs kullanımı, sanki insanın kendi acısına dışarıdan, biraz hüzünlü biraz da şefkatli bir gözle bakması gibi olmuş. Bu perspektif şiire çok özgün bir hava katmış.

​Zaman zaman kaleminizin ucu kırılsa da, "lal olan dilin" yükünü kağıda dökerek hafifletmeniz çok kıymetli.
TEBRİKLER kutlarım yazan kalemi ŞAİRE kardeşim