"Bu şiir, dünyayı sadece gözleriyle değil, 'basiretiyle' (kalp gözüyle) izleyen bir ruhun sarsıcı raporudur. Şair, 'Müslümana rahat yoktur ömür denen yarışta' diyerek, hayatın bir konfor alanı değil, bir imtihan sahası olduğunu en baştan mühürlüyor.

Özellikle 'Bir kediyi korumayan kanunları gördüm ben' dizesi, adaletin kağıt üzerinde değil, merhametin merkezinde olması gerektiğini haykıran çok güçlü bir vicdan çıkışıdır. Elif’in sırrına (doğruluğa) sadık kalanlarla, puslu havayı seven 'puştlar' arasındaki o kadim çatışma, şiirin omurgasını oluşturuyor. Kibrin görgüyü iflas ettirmesi ve karakterin yaşla değil, asaletle büyüdüğüne dair yapılan tespitler, toplumsal çürümeye karşı dikilmiş edebi birer barikattır.

Şiirin en dokunaklı ve derinlikli noktalarından biri olan 'Yatakta iki yastık ayaklar bir karış boşta / İki sevdayı bir büyüten insanları gördüm ben' bölümü ise, sadakatin ve aşkın o sessiz ama devasa büyüklüğünü harika bir görsel imgeyle anlatıyor. Kapı arkalarını dinleyen sığlıklardan, ihlasla beslenen asil gönüllere kadar uzanan bu geniş yelpaze; şairin hayat okulunda nasıl bir 'başöğretmen' edasıyla piştiğini kanıtlıyor.

Kaleminize, o eğilmeyen, bükülmeyen ve hakikati haykıran yüreğinize sağlık."