"Bu mısralar, kalbin ve dilin temizliğini imanın en temel kalesi olarak gören bir bilincin sesidir. Şair, zannın karanlığından gıybetin yıkıcılığına kadar insan ruhunu kirleten halleri, Kur’an-ı Kerim’in o sarsıcı metaforlarıyla (ölmüş kardeş eti yemek gibi) yeniden hatırlatıyor.
Özellikle 'Her canın mahremi kendine kalsın / Kırmayın edeple açan gülleri' dizeleri, bugün en çok ihtiyaç duyduğumuz 'insan onuruna saygı' kavramını çok zarif bir dille özetlemiş. Şiir boyunca yankılanan 'Takva siper olsun' çağrısı, kötülüğe karşı pasif bir bekleyişi değil; dilin ve kalbin aktif bir biçimde korunması gerektiğini vurguluyor.
Gıybeti bir 'hüsran yazısı' olarak niteleyen bu eser; edebi gücünü, hakikatin o sarsılmaz ağırlığından alıyor. Her dörtlüğü birer nasihat, her mısrası ise manevi bir arınma daveti... Takvayı cana siper eden, edebi dile dolayan, çok vakur ve şifalı bir kalem.
Kaleminize, kelâmınıza ve o nurlu yüreğinize sağlık."