Karanlık bir kuyunun dibinde unuttum sesimi,
Yankısı bile benden yüz çevirmiş bir haldeyim.
Canım dediğimin elleriyle açtığı o derin çukurda,
Kendi enkazında mahsur kalmış biriyim.

Gidelim yüreğim, yol nerede biter bilmem,
Bildiğim tek yer; kalbimin çıkmaz sokağı.
Sırtımdaki izler peşimizden gelir her yere,
Vefasızlığın nabzımda bıraktığı o sağır ağrı.

Kurtarmak için geç, kalmak için çok yorgunum,
Sessizliğin kucağında sığınacak liman kalmadı.
Sevgili dediğim o uçurumun kenarında,
Vadesi dolmuş bir sabrın son nefesindeyim.

Tut elimden sıkıca yüreğim, kalk ayağa,
Gözlerin yalan söylemeye korktuğu yerlere gidelim.
İhanetin ve sahte yeminlerin ulaşmadığı,
Hakikatin çıplak ayakla yürüdüğü topraklara.

Adaleti dillerine pelesenk eden sahtelerin arasından,
Kendi mahkememizi kurup çıkalım bu şehirden.
Güvendiğim yüzlerin ardındaki kurtların sinesinden,
Ruhumuzu bu kirli kalabalıktan çekip alalım.

Diz çöktüğüm her haksızlık, ruhumda bir yara,
Sustuğum her yalan, dilimde paslı bir kelepçe.
Sevgilinin sunduğu zehirli kadehleri kırıp,
Hesabını sormaya gidiyoruz bu hileli ömre.

Sofrasına oturduğumun tuzu bile hileli,
Gönlümü açtığım sevgilinin dili bin bir hileli.
Kırılan her gururun enkazı altındayım,
Zaten bu dünyada kim gerçekten adaletli?

Kendi içimde sürgün bir göç yoluyum şimdi,
Kime kapı açtıysam, eşiğinde hançerlendim.
Adımı unutan dillerin arasında yabancıyım,
Meğer ben en çok merhametimden silinmişim.

Gece olunca duvarlar üstüme yürür sessizce,
Her köşe başında sırtımdan vuran bir yüz var.
Uyku, kaçtığım bir sığınak değil artık,
Kabuslarımda bile o sahte gülüşler var.

Vicdanım, mahkemesi bitmeyen bir sanık odası,
Her gün kendimi yeniden yargılamaktan bıktım.
Affetmek, dilde kolay ama ruhta imkansız,
Sevdiklerim için kendi kalemimi kaç kez kırdım?

Artık ne bir bekleyiş ne de bir umut kırıntısı,
Vefasızlığın kepenklerini indirdim bu dünyaya.
Sadece bir seyirciyim artık kendi yıkımıma,
Uyanmak istemediğim, bitmek bilmez bir rüya.

Gözyaşımı silen ellerin bile gizli bir hesabı var,
Kime inansak arkasında bin pişmanlık bıraktı.
Şimdi sadece ikimiz_ Gidelim yüreğim,
Dürüstlüğün sürgün edildiği o ıssızlığa gidelim.
Cemre Yaman



Yüreğin yüreğe yoldaşlığı çok değerlidir -Yalnız. Yürümek çok zor bunu bilir söylerim O zaman ben de demeliyim

KALK GİDELİM YÜREĞİM
Yine içim kabardı, seni gördüm düşümde
O meneviş gözlerin, kalk gidelim der gibi.
Sanki gonca gül gibi, açmışsın gülüşümde
Aydan parlak yüzlerin, kalk gidelim der gibi.

Şu koskoca ömrümde hiç bitmeyen baharsın
Bir deli ırmak gibi çoşkun çoşkun akarsın
Her nereye bakarsam o noktada sen varsın
Derinlikli izlerin, kalk gidelim der gibi.

Paha biçilmez kılar bir anda hiçimizi
Bir hicrete benzetir yarene göçümüzü
Her biri başka güzel, ısıtır içimizi
Baldan tatlı sözlerin, kalk gidelim der gibi.

Yürek seni bekledi hiç bıkıp usanmadan
Derlerdi de bilmezdim aşk olmazmış yanmadan
Ömür gelip geçti bak, canın sana kanmadan
Baharların, yazların; kalk gidelim der gibi.

Güzel olan ne varsa çalmışsa ömrümüzden
Demir almak zamanı gelmişse ömrümüzden
Ardında yalnız acı, kalmışsa ömrümüzden
Yorgun argın dizlerin, kalk gidelim der gibi.

Her yaşamın içinde şaşırmak ne ayarken
Yaşayıp gitmek nedir sözler verip cayarken
Aklına her geleni, birer birer sayarken
İmalı ikazların, kalk gidelim der gibi.

Yavaş yavaş bitmekte, çok zor geçiyor yıllar
Başıboş umutları anlatıp dursa fallar
Dosteli de yorulur, saramaz olur kollar..
Dosteli_ tarafından