Şifa Menzili
Beyaz koridorlar geride kaldı şimdi,
Açılıyor gökyüzü, uçsuz ve sonsuz.
İçimde bir neşenin en taze seli,
Adımlarım hafif, ruhum huzurlu, uykusuz.

Pencereden bakılan o uzak ağaçlar,
Şimdi dallarıyla selamlıyor beni.
Biten bir bekleyişin yankısı var,
Yeniden kuşanan o eski, tatlı güveni.

Sabırla dokundu vakit, yavaş ve derin,
Dört duvar arasında sınanan can gibi.
Şimdi rüzgarı öpmek o en serin yerin,
Yeniden doğuşun en berrak nişanı gibi.

Çünkü bazen durmak, yürümekten zormuş,
Anladım sükûnetin dilsiz lisanını.
Gönlümde yanan o umut meşalesi kor olmuş,
Aydınlatıyor şimdi ömrün her yanını.

Eşiği geçerken ferah bir nefes,
Hayatın sesleri ne kadar da gür...
İyileşmenin o mucizevi şarkısı bu,
Bugün her şey dünden daha özgür.

(cangülüm) saat 10:21 tarih. 27/04/26
Nebahat Kılakay