Bana hapis bu beden, kendi derimden bir kafes,
Kimim ben, nereye aidim, silindi her izim,
Kısılır her nefesim, boğazımda birer el,
Kendi oyunumda kayboldum, yitip giden benliğim.

Gölgeler sarar ruhumu, derinlere çeker,
Kendi yarattığım canavarlar peşimden koşar.
Gözlerim kapalı ama içim kan ağlar,
Kaybolmuş ruhumda tek bir umut ışığı yok.

Yabancılaştım kendime, tanıyamaz oldum,
Bir zamanlar tanıdığım o gülümsemeyi,
Nereye gitti o neşe, nereye o huzur?
Sadece bir hüzün kaldı geride, derin bir çukur.

Görünmez zincirlerle bağlıyım bu kadere,
Çırpınsam da kaçamam, hapsoldum bu kafese.
Özgürlük bir hayal, sadece bir rüya,
Kendi karanlığımda kaybolup giderken yavaşça.

İçimde fırtınalar kopar, diner mi bu acı?
Sessiz çığlıklarım yankılanır karanlıkta,
Kimse duymaz sesimi, kimse anlamaz beni,
Yalnızlık sarar her yanımı, eritir benliğimi.

Bu oyunun galibi kim, belli değil sonu,
Belki de kendi karanlığımda kaybolacağım sonunda.
Ama belki de bir gün, bir ışık doğar,
Karanlıktan aydınlığa giden o yolu bulurum yavaşça.

(Cangül’üm)
Saat. 23:52
Tarih 10 Eylül 2026
Nebahat Kılakay