Diyojen çıktı yine meydana,
elinde fener, yüzünde alay.
Gündüz vakti ışık arıyor adam,
çünkü insanlık çoktan akşam olmuş.

“İnsan arıyorum” dedi,
kalabalık hemen üstüne alındı.
Kimisi kravatını düzeltti,
kimisi ahlakını profil fotoğrafına koydu.
Kimisi “Ben varım” dedi,
cebinde üç yalan, dilinde beş dua.
Pazarda vicdan satılıyordu,
etiketi indirimliydi:
“Bir alana bir suskunluk bedava.”
Onur tezgâhın altında kalmış,
haysiyet ise çoktan stoktan düşmüş.
Doğruluk?
O artık sadece mahkeme duvarlarında
çerçeveli bir dekor.

Diyojen feneri yüzlere tuttu,
yüz çoktu, surat çoktu, maske çoktu.
Ama insan azdı.

Çünkü herkes bir şeydi artık:
müdür, başkan, uzman, kanaat önderi,
fenomen, danışman, stratejist, bilge, mağdur…
Bir tek insan olmak
kimsenin kariyer planına girmemişti.

Kimi adaletten söz ederken
terazinin kefesine kendi akrabasını koydu.
Kimi merhamet anlattı,
garsonu azarlayıp çıktı.
Kimi halk dedi, millet dedi, vatan dedi,
sonra faturayı yine halka kesti.
Kimi “Ben dürüstüm” dedi,
cümle bile utanıp yarım kaldı.

Diyojen güldü.
Çünkü yalanın en gelişmiş hâli
artık utanmadan söylenen değil,
alkışlanarak söylenendi.
Ey kalabalık!
Kendini insan sanan kalabalık!
İki ayağın var diye
erdem de yanında mı geliyor sandın?
Ceket giyince karakter,
saat takınca zaman,
para kazanınca şeref mi kazanılıyor?
Diyojen’in feneri yetmez size,
size güneş tutulması lazım.

Çünkü karanlık dışarıda değil,
içinizde imar affı bekliyor.
Bugün yaşasa Diyojen,
meydana değil ekrana çıkardı.

Bir fener tutardı yorumlara:
“Çok doğru hocam.”
“Katılıyorum kral.”
“Takipteyim.”
“Marka iş birliği için DM.”
Sonra başını sallardı:
“Ben insan arıyorum,” derdi,
“müşteri temsilcisi değil.”
Çünkü bu çağda herkes görünür,
ama kimse ortada yok.
Herkes konuşur,
ama kimse sözünün arkasında durmaz.
Herkes vicdanlıdır,
ta ki vicdan masraf çıkarana kadar.

Diyojen hâlâ arıyor.
Feneri eskidi, meydan değişti,
ama aranan şey aynı:
Biraz utanma, biraz omurga,
biraz hakikat.

Bulursa haber verin.
Ama mümkünse bağırmayın;
insan bulunursa
bu kalabalık onu da linç eder.