Uzakta, çok uzakta birini görür gibiyim
Ben’dim sanki.
Peşine takıldım, gidiyorum ona.
Yola bakmadan,
Ayağıma batan dikenlere aldanmadan,
Takıldım peşine, gidiyorum kendime.

Bir çalılığın ardında görüyorum hayalimi,
Nereye gittiğini bilmeden, izliyorum kendimi.
Bir ışık bulacağıma,
Kendime varacağıma inanarak.
Gidiyorum bana.

Kayboluyorum sanki
Nerede olduğumu bilmeden,
Karanlığı önemsemeden gidiyorum.
Biliyorum çünkü;
Herkesin yanına koşabilen, yanında olabilen ben,
Kendime elbet varacağıma,
Bir gün mutlaka onu bulacağıma.. inanıyorum.

Bazen kayboluruz hayatta,
Işığımız söner,
Yitiririz kendimizi.
Gülüşlerimiz, hayallerimiz
Sanki hiç var olmamış gibi.
Ve neden sonra bilmem ama
Bulmak isteriz kendimizi;
Gülüşlerimizi, hayallerimizi,
Bizi hayata bağlayan her şeyi.

Çok uzun bir yoldayım sanki,
Kaybolmak hiç aklıma gelmeden,
Kaybedeceklerimi hiç düşünmeden.
Gidiyorum kendime,
Gidiyorum nefes alabildiğim yere .

Bilirim ben,
Elbet varacağım kendime.
Ne de olsa herkes gitse bile benden,
Bir ben gitmezdim gidemezdim kendimden.
Bir ben kaçamazdım ruhumdan, hüznümden..
Bir ben tanırım kendimi,
Hiç bıkmadan, usanmadan..
En karanlıkta bile gözleri kapalı KENDİNİ bulan..