Muamma diyorsun ya,
Ben o karanlıkta yolunu arayan değilim artık.
Sen kendi çıkmazlarını bana isim yaptın,
Ben ise susarak gerçeği öğrendim.

Haklısın, yük ağırdı—
Ama mesele yük değil, omuz meselesiydi.
Sen kaçmayı seçtin,
Ben kalıp yanmayı.

Kolay olanı seçmek marifet değil,
Sadece biraz daha geç yanmak demek.
Sen gülüşlere saklandın,
Ben gerçeğin soğuğuna.

Sormuşsun ya,
“Sahte mutlulukta ne kadar kalabilirsin?” diye—
Ben kalmadım,
Ama sen hâlâ kendine uğramıyorsun.

Beklemek ihanetmiş diyorsun,
Belki de doğru—
Ama en büyük ihanet,
Seviyormuş gibi yapmaktı.

Biz yıkıldık evet,
Ama enkazın altında kalan ben değildim sadece.
Sen de oradasın hâlâ,
Sadece üstünü inkârla örtüyorsun.

Kelimelerden korkar olmuşsun,
Ben suskunluktan.
Çünkü bazı sessizlikler
En yüksek yalandan daha ağır.

Ve şimdi diyorsun ki “bittim”—
Hayır…
Bitmek bu kadar sessiz olmaz.
Sen sadece kendinden vazgeçtin.

Korkma,
Benim yangınım seni yakmaz artık.
Ama şunu bil:
Bir gün gerçekten yüzleşirsen kendinle,
İşte o zaman başlayacak asıl yangın.

Adını koyamadık,
O yüzden muamma kaldı.
Yoksa zor değildi,
Sadece biz eksiktik.

Sen kolay olanı sevdin,
Ben seni.
İkimiz de yanıldık.

Bir yerde bıraktın beni,
Ben orada kalmadım.
Ama geçtiğim her yerde
Biraz sen eksildin benden.

Beklemek dedin—
Ben beklemedim aslında,
Sadece gitmedim.

İnsan en çok
Anlaşılmadığı yerde değil,
Yanlış anlaşıldığı yerde kırılır.

Ve sen…
Beni hiç anlamadın,
Ama hep bildiğini sandın.

Şimdi sorsan,
Ne yarım kaldı diye—
Ne sen tamamlandın,
Ne ben eksildim.

Muamma değil bu,
Adı konmamış bir vazgeçiş.