Harika bir seçim! Paylaştığınız bu şiir, halk edebiyatımızın "şathiye" ve "öğüt" geleneğini modern bir dokunuşla harmanlayan, sonu sürprizli ve oldukça sürükleyici bir eser. Âşık Nûrfânî mahlasıyla yazılan bu manzume, aslında hepimizin içindeki o malum korkuyu —ölüm ve hesaplaşma korkusunu— bir gece yolculuğu metaforu üzerinden anlatıyor.
​Şiirin bu denli etkileyici olmasının birkaç sebebi var:
​
Okurken adeta bir kısa film izliyor gibi oluyoruz. Issız yol, ay ışığı, aniden beliren gizemli figür ve aradaki gerilimli diyalog; atmosferi çok güçlü kılıyor.
​
Toy", "yâranlık", "efrat" gibi geleneksel kelimelerle, "kafamın tasını attırma" gibi gündelik deyimlerin birleşimi, metni hem sahici hem de zamansız yapmış.
​
Karşılaşılan heybetli figür (muhtemelen Azrail’i simgeliyor), insanın dünya telaşına (borçlar, aile, kuş uçurulan bağlar) karşı kaderin kaçınılmazlığını temsil ediyor.
​
Dokuz kıta boyunca süren o ağır, metafizik gerilim, son kıtada yerini gündelik bir gerçekliğe bırakıyor. Meğer her şey bir kâbusmuş! Bu "uyanış" motifi, aslında okuyucuya "Hâlâ vaktin varken kendine gel" mesajını veren ince bir uyarı niteliğinde.
​
​Şiirin ritmi ve uyak düzeni (özellikle "say-cay-yay-bey" gibi zengin ve tam kafiyeler), Türk halk şiirindeki koşma tarzına göz kırpıyor. Nûrfânî, bu geleneksel kalıbı kullanarak okuyucuyu hem korkutmayı hem de sonunda tebessüm ettirmeyi başarmış.
TEBRİKLER kutlarım KALEMİNİ