Her şey yalan dediler,
ben inanmadım önce…
Sevgi vardır sandım,
dostluk omuz verir,
arkadaşlık sırtını dönmez dedim.

Meğer herkes rolünü ezberlemiş,
yüzlerde gülüş, içlerde hesap varmış.
Bir selamın bile bedeli olmuş,
bir nasılsının ardında çıkar saklıymış.

En çok da güven yoruyor insanı,
ihanet değil…
Çünkü insan düşmanından yara almaz,
en derin iz dost bildiğinden kalır.

Birlikte gülüp,
arkandan susmayanlar gördüm.
Yanımdaymış gibi duran,
ilk fırtınada yok olanlar…

Sevgi dedikleri,
işine geldiği kadar sürmüş.
Dostluk dedikleri,
menfaat bitince tükenmiş.
Arkadaşlık ise çoğu zaman
yalnız kalmaktan korkanların bahanesiymiş.

Ben artık kimseye kolay inanmıyorum.
Her güzel sözü kalbe yazmıyorum.
Çünkü öğrendim;
bazı insanlar sadece geçici,
bazı vedalar ise ömür boyu kalıcı.

Şimdi susuyorum…
Ne kırgınlığımı anlatıyorum
ne de içimde kalanları.
Çünkü anladım ki
en ağır cevap, bazen sadece gitmektir.

Ve son bir şey öğrendim hayattan:
Her şey yalan olabilir…
ama insanın yalnızlığı
acımasız bir şekilde gerçektir.