​BEN DELİ HASAN,

Ben deli Hasan, bana hep deli derler,
Neden deliyim, niçin deliyim bilmiyorum.
Yaradan siz kullarına verdiği akılı vermemiş,
Dünya senin dedi, gönlünce eğlen takıl demiş. Ol hüdadan güvencem var.

​Ben deli Hasan deliyim ama bilirim Hakk’ın emirlerini,
Bilirim gayelerini, bilirim yollarını...
Bilirim başı boş bırakmaz benim gibi akılsız divanelerini,
Siz akılla yürürsünüz, ben O’nun sevgisiyle. Koruyanım var.
​

​Ben deli Hasan benim cebim boştur ama içim dopdolu,
Şaşırmam hiç O’na giden bu doğru yolu.
Görenler sanır ki bir garip kulun kulu,
Halimi bir bilen, sesimi duyanım bir tek yüce Allah’ım var.

Ben deli Hasan
​Herkes bir hesap peşinde, bir yer kapma telaşı,
Benimse tek sermayem gözümün bir damla yaşı.
Eğmem kula başımı, O’na veririm bu başı,
Beni bu dünyada mahcup etmezim var.

Ben deli Hasan
​Sizin çarşınızda benim pulum geçmez bilirim,
Çağırsa uykumdan kalkar, yalın ayak gelirim.
Aklım yok ki kaybedeyim, aşkından deliyim,
Yüreğimi her nefeste ferahlatanım var.

Ben deli Hasan
​Kuşu uçuran O, kurdu doyuran yine O,
Şu garip Hasan’ın sırtını sıvazlayan O.
Kimseler anlamaz, dile gelmez bir duygu bu,
Beni benden daha çok iyi anlayanım var.

Ben deli Hasan
​Siz akıllı olun, ben böyle divane kalayım,
O kapının önünde bir tozlu toprak olayım.
İstemem başka bir şey, sadece O’nu bulayım,
Benim sırtımı yasladığım koca bir Dağ’ım vardır.
Kuldan birşey istemem bemi koruyup gözeten yüce Allah’ım var.

İzzet Gayretli
T.R.08 01 2010

İnsanlar akıllıya deli demekten çekinmeyen kend aklını sorgulayan bir varlıktır Akılı ama deli görünen bir insanın hikayesini kaleme adım