Üşüyorum sensiz. Ankara’nın ayazında,
Bir hayal kurmak bile bütün benliğimi yakıyor.
Umutsuz bir sabahın kızıl güneşinde yanarken duygularım,
İskitler gibi darmadağın benliğim
Hava buz kesmiş, içimdeki ateş sönmek bilmiyor.

Gençliğimin sesi Kızılay sokaklarında yankılanırken hala,
İlk gün, ilk heyecanla sana seslenişimin çığlıkları kulaklarımda.

Karanfil Sokağın her köşesi bir hasret durağı,
Bekliyorum seni, bekliyorum
Köşeden çıkıp, gelecekmişsin gibi.

Yürüdüğüm kaldırımları aşındırdım, yorgun adımlarımla.
Çöker ruhuma bir anda yorgunluk.

Hatıralar üşüşür, her sokağın başında bir silüet.
Bahçelievler’in sakinliği ağır gelir, bitap düşmüş ayaklarıma.

Tunalı’nın kalabalığı bir hiç, yalnızlığımın ortasında.
Sıhhıye köprüsünden geçerken birden bire, zaman durur sanki.

Ya devşirme düşlerim, bir alın yazısı silinmez alnımdan.
Sebepsiz ayrılıkların sineme saplanan kör bıçağı dururken,
Gülmek bana haram, Çankaya gibi asık suratım,
Altındağ gibi hırçın ve asi yüreğim,

Kabullenemez yokluğunu.
Gölgen düşer ıslak camlara, bir sızı saplanır içime.
Ankara ağlar benim ile beraber, gökyüzü kurşun rengi.

Ulus’un tarihi taşları şahitlik yapmaz suskun, ve sırdaşım olmaz.
Dikmen’in yokuşları kadar dik ve çetin bu ayrılık.

Esat’ın dar sokaklarında kaybolmuşluğumun izi var.
Ankara Kalesi gibi dimdik dursa da başım,
Sensiz virane. gönül sarayım.
Bazen,
içi yanmalı özlem duymalı özlediğine, dirhem dirhem çoğalan hasreti ciğerlerde hissetmeli.
Seven sevdiğine kavuşabilmek için,

Can çekişmeli her nefeste, her adımda.

Bir ses duysam sesine benzer. titrer ruhum en derinden.
Tüm umutlarım sönse de, seni bekleyişim baki.

Bilirim, bir gün döneceksin bu şehre.
Çünkü kader yazgısı bu, ne ben senden vazgeçerim ne sen.
Bu şehirden vazgeçersin her sokak, her köşe, seninle dolu. Gaipden gelen bir fısıltı gelecek bekle dercesine bekliyorum karanfil sokağında bekliyorum seni bekliyorum yar.

İzzet GAYRETLİ
T.R.01 07 2019