​Sorma bana,
Neden böyle sustuğumu.
Suskunluğuma sebep olan,
Beni dilsiz bırakan
Birileri var.
​
N’olur hiç sebep arama gözümden dökülen yaşlara;
Ben sevdamı öldürdüm, yüreğimi çaldım taşlara,
Hüznümü verdim gökte süzülüp giden kuşlara...
Sakın aldanma yaşadığıma; kuru bir beden kaldı yeryüzünde.
Yaşamak değil bunun adı; beni bende öldüren birileri var.

​Ve artık...
Gül deme bana.
Bu saatten sonra gülmek,
Öyle zor ki...
Bir yangın kalıntısıdır şimdi göğsümdeki bu sızı;
Sustuğum yerden kanatıyor zamanın kırık aynası.
Gecenin sırtına yükledim faili meçhul vedaları;
İçimde bir kentin yıkılışını seyreden birileri var.

​Kelimeler sustu, çıkmaz oldu kurumuş,
çatlak dudaklarımdan.
Oysa o yar,
Bir cellat gibi geçti o vefasız gençliğimin koynundan.
Şimdi hangi tebessüm tutar ki sökülen sol yanımdan?
Ben kendi cenazemi kaldırdım, sen hangi dirilişten söz edersin?
Sırtımdan hançer vuran birileri var.
​
​Gözlerimden akan yaş değil, ihanetin gönlümde eriyen buzu;
Hangi deniz temizler kalbime bastığın bu tuzu?
Zaman bir akrep gibi sokarken içimdeki sonsuzu,
Gülüşlerim mülteci kaldı, dönmez artık yurduna.
​
Prangalar vurdum dilime, sessizlik en büyük feryat;
Yıkık dökük bir liman şimdi bende kalan bu hayat.
Sen gidişinle övün dur, hançerini kalbimde yaşat;
Zalimlik mülkünde taht kurmuşsun, neye yarar?
​
​Siyah libas gibi giyindim bu ağır sükûtu,
Gözlerimde can çekişiyor umudun son tabutu.
Bu öksüz ruhuma kara toprağı çok gören birileri var...
​Bu saatten sonra "gül" deme, bana ağlatan birileri var.

İzzet Gayretli
T.R.03 08 1998

​