Sırtıma taş atanlar, gönlümden attım sizi,
Ayağınız kayınca tuttuğuma bakmayın.
O yüce mahkemeye havale ettim sizi,
Sabır çekip, öfkemi yuttuğuma bakmayın.

Adaletten bihaber, kanuna verir ayar,
Uzaktan parlasa da her yıldız bir gün kayar.
Şah damarımdan yakın bildiğim elbet duyar,
Çoğu zaman vakitsiz öttüğüme bakmayın.

Anlayan ferasetle, susuşumdan pay biçer,
Arif olan kâmiller, zehri bal gibi içer.
Sırat ince bir köprü, âşıklar uçup geçer,
Çölde divane gibi yattığıma bakmayın.

Benim de bir yüreğim, duygularım var elbet,
Bugünden, gelecekten kaygılarım var elbet.
Dost yüreğinde gizli övgülerim var elbet,
Hayalet gibi geçip gittiğime bakmayın.

Dünya denen bu hanın bitmez derdi, tasası,
Gelir hazan mevsimi, dolar gönül kasası.
Önemli olan dostum; iman, ihlâs kesesi,
Nefsimi koyun gibi güttüğüme bakmayın.

Ecelin dizlerinde yatan hasta koyunum
Neyleyim dünya seni, bir metre toprak sonum.
Hayat sınav kâğıdı, hesap gününde sunum,
Ömrümü vara yoğa sattığıma bakmayın.

Varmışım ha yokmuşum, yâr bilsin yeter beni,
Benim de bir cürmüm var, nâr bilsin yeter beni.
Ana bildiğim toprak, kâr bilsin yeter beni,
Erkenden yaprak döküp bittiğime bakmayın.

Nûrfânî’m son değil ki şu toprağa veriliş,
Fâni olandan çıkıp, sonsuzluğa eriliş
Ölüm vuslat âşığa, ölüm tekrar diriliş;
Gün batarken sessizce battığıma bakmayın.

Nuriye Akyol
22/04/2026