Artık bu yaştan sonra hayal kurmak boşuna!
Yaşamdan heves almak bizden geçti be gönül!
Bak işte, çar çabuk geçti zaman!
Sonunda ulaştık kemâl yaşına!
Artık fırsat kervanları kaçtı be gönül!

Daha ne diyeyim, ne arzu kaldı nede heves!
Akıl zinde, lâkin yorgun bu beden!
Bir heves ile koşardık hedefimize yıllar önceden!
O geçen yıllar arayı açtı, soğutttu hayattan be gönül!

Bundan sonra Dünya sefasını sürsek ne olur…
Artuk bu yaştan sonra bir murada ersek ne olur…
Hedefe ulaşsak, onu tam onikiden vursak ne olur?
Onca yıl büyük bir hevesle hedefe gerilen ok yok be gönül!

Hislerim, duygularım nefsinle bir diyorum…
Uslanmadı gönül, hiç, beni duymadı biliyorum…
Her gördüğün güzele aşk olduğunu sayardım!
Çoğu amelim oysa suçtu be gönül!

Çileyi, derdi hayatımda, sınavdır dedim, hoş ettim!Keyfin olmadı,
Şu dünyada dert, keder çekmediğim kalmadı!
Hazan düştü gönlüme ama, sevgi gülüm solmadı!
Fakir ektiğini sevgiyi ihanet biçti’ be gönül!

Otur karşımda, edeple otur!
Gör halimi,ibret al, oku bu şiirimi bir iki satır!
Bak şu kabirler sana neyi anlatır?
Bir zamanlar astıkları astık, kestikleri kestik hepsi göçtü gitti be gönül!
Ne adı kaldı ne şanı…
Dinçer Dayı