Dünyaya gelince annemizin kucağında yatarız!
Bir yaşına kadar annesiz yapamayız!
Onu göremeyince ağlamaya başlarız…
Bir buçuk yaşında ilk anne demeyi öğreniriz…
iki yaşına gelince sadece Anne mama deriz….
Üç yaşında annemiz bizim elimiz, ayağımız olduğunu biliriz!
Beş yaşında anne seni seviyorum diye defalarca tekrar ederiz…
Yedi yaşında annemiz ile okula gideriz!
Sekiz yaşında anne bırak beni, her şeyi ben yaparım deriz!
On yaşında kendi başımıza yemek yeriz!
Onbir yaşında annemiz ile ters düşeriz!
On iki yaşında “Anne sana katlanamıyorum” deriz!
On beş yaşında “ben büyüdüm sana gerek yok!” deriz!
On altı yaşında “anne çok sinir bozucusun!” der küseriz!
On yedi yaşında “ah bir büyüsem!” deriz!
On sekiz yaşında kemdimize çok güveniriz!
On dokuz yaşında güya evden sıkılır gideriz!
Yirmi yaşında annem karışmasa ‘her şey ne güzel olacak diye tuttururuz!!
Yirmi beş yaşında “annem haklıymış!” der aklımızı başımıza alırız!…
Otuz yaşında “annemi özledim!” diye özlem duyarız!!
Otuz beş yaşında “annemin evine gitmek istiyorum!” deriz!
Kırk yaşında telefonda annemizi sık sık ararız!
Kırkbeş yaşında hak verip annemizi anlarız!
Elli yaşında annemi kaybetmek istemiyorum diye tuttururuz!
Elli beş yaşında “annem ne kadar haklıymış! deriz!
Atmış yaşında hep annenizi merak ederiz!
Yetmiş yaşında “annemin burada yanımda olması için her şeyimi veririm!” deriz!
Yetmiş beş yaşında ah annem diye feryat ederiz…
Yetmiş altı yaşında “sadece annem vardı…” deriz!
Yetmiş yedi yaşında dizlerimize vurup dövünürüz!
Geçte olsa bu hayatta cennet annelerin ayaklarının altında olduğunu anlarız!
Seksen yaşında “ah ah şimdiki aklım olsaydı hiç annemin yanından ayrılmazdım deriz!!”
Sonrada hiçkıra hiçkıra ağlarız!
Annemizin yadsını tutarız!
Dinçer Dayı