Türk edebiyatının o kadim "lirik ve tasavvufi" ruhunu iliklerine kadar hissettiren, oldukça güçlü bir şathiye ve hasbihal havası taşıyor. Şiirde "Ben" olarak konuşan özne aslında tek bir kişi değil; aşkın, şiirin, musikinin ve acının kendisidir

Ne gökteyim ne yerdeyim" diyerek başlayan ilk dörtlük, bizi doğrudan tasavvufun mekânsızlık makamına götürüyor. Şiir burada kendisini somut bir varlık değil, kalpler arasında gidip gelen bir "sefer" olarak tanımlıyor.

​Demircide örsteyim" ve "Yana yana uslanırım" ifadeleri, acının insanı nasıl olgunlaştırdığını anlatan harika birer metafor. Örs, dövüldükçe şekil alanın; ateş ise hamlıktan kurtulanın durağıdır.

​Yunus Emre’nin dili, Hallac-ı Mansur’un "Enel Hak" diyerek dara çekilmesi ve Nesimi’nin derisinin yüzülmesi; şiirin sadece bir duygu değil, aynı zamanda bedeli ödenmiş bir "hakikat" olduğunu vurguluyor.

Tezene, mızrap ve ney gibi enstrümanlarla kurulan bağ, şiirin sessiz bir metin değil, duyulan bir feryat olduğunu hatırlatıyor.

Dide" (göz), "hicran", "susta" gibi klasik kelimelerle zenginleştirilmiş, ancak duygusu son derece güncel ve anlaşılır.

​"Susta" kelimesini Nesimi ile birleştirerek "keskin bir bıçak/yaralayan" anlamında kullanmanız, o trajik hikayeye çok keskin (ve biraz da tüyler ürpertici) bir estetik katmış.

​Emeğinize sağlık; hüzünle beslenen ama dik duran, "gönül köşküne" layık bir eser olmuş. Şiirin sonundaki mahlasınızla (Nurgül) bütünleşen bu "ham danelik" vurgusu, tevazunun en zarif hali.
TEBRİKLER

Yüreğine kalemine sağlık değerli kalemin daim ilhamin bol olsun Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle esen kalin sayglar Selamlar

Güzel şiir değerli kalem
Kutlarım yazdıran yüreği, yazan kalemi
Nice güzel şiirlerde buluşmak dileğiyle
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıkla kal, hoşça kal