Merhaba Saygın Prof'um yorumunuzu okuyunca akıl devinim leri yerli yerinde durmadı. Bazen yazarken dinleniyor ve bir çok saygın arkadaşın uzun güzel şiirlerini okurken de zenginleştiğimi algılıyorum. Uzatmadan yazdığınızın yanıtına dönersem....
Aşkın ırkı yoktur belki de…
Fakat rengi vardır; bazen kan kırmızısı, bazen gece yarısı laciverti, bazen de hiç beklemediğin bir anda griye çalan bir hüzün.
Senin dediğin gibi, vitrinde solan kumaş misali…
En parlak haliyle asılırız vitrine, en yüksek etiketle.
Sonra mevsim değişir, indirim tabelaları iner, toz oturur üstüne.
Bir gün bakarsın ki, “sezon sonu” rafta unutulmuş bir heyecan kalmış geriye.
Ama ey yürek…
Biz yine de gafil avlanmaya devam ederiz.
Çünkü gafil avlanmak, hiç avlanmamaktan yeğdir.
Tozutan sevdalar bile, tozlanmamış bir ömre yeğdir.
Aşk indirime girer belki,
fakat gerçekten seven, etiketteki rakama bakmaz.
O, vitrinin arkasındaki depoda, ışığı azalmış bir köşede bile,
o kumaşı eline alır, silker, koklar ve der ki:
“Bu hâlâ benim rengimde.”
İçten selamlar, tozlu vitrinlerde bile parlamaya çalışan endamlı yüreğiniz hep huzurlu sizde basarılı ve mutlu kalınız..