Türk edebiyatının ve halk ozanı geleneğinin (Aşık tarzı) ruhunu modern bir sitemle birleştiren, oldukça güçlü bir "destansı hüzün" eseridir.

"Figani" mahlasıyla bitirmeniz, esere bir Divan veya Halk edebiyatı ağırlığı katarak metni kişisel bir dert yanmanın ötesine, toplumsal bir acının yankısına dönüştürmüş.

​Şiirin ilk bölümlerinde Leyla ile Mecnun, Ferhat ile Şirin, Kerem ile Aslı ve Yusuf ile Züleyha gibi imkansız aşkların sembollerini birer "ölçü birimi" olarak kullanmışsınız.

Ancak burada sadece bir benzetme yok, bir meydan okuma var:
​
"Şirin’i sollayan" ifadeleriyle, anlatılan aşkın bu efsanelerden daha büyük olduğunu vurguluyorsunuz. Bu, finaldeki yıkımın şiddetini artıran bilinçli bir edebiyat tercihidir.
​
​Şiirdeki en çarpıcı imge kesinlikle şurası:
​"Meğer haziranda kar da yağarmış."
​Haziran, doğanın en canlı ve sıcak olduğu aydır. Karın bu ayda yağması, aşkın doğasına aykırı bir trajedinin (beklenmedik bir ayrılığın veya ihanetin) gerçekleştiğini çok etkileyici özetliyor. Aşkın sıcaklığıyla kışın soğukluğunu aynı dizede eritmişsiniz.
​
​"Vuslatı visâle, hicran sığarmış" dizesi, felsefi bir derinlik taşıyor. Kavuşmanın içinde bile ayrılığın tohumlarının gizli olduğunu, en mutlu anların bile hüzne gebe olabileceğini anlatıyor.
​
​Şiirin son kıtası, lirik bir hüzünden trajik bir nihilizme geçiş yapıyor:
​"Vuslat duasına, tanrı sağırmış / Meğer kutsal aşklar, ölü doğarmış."
Bu dizeler, şiirin başındaki o "sollayan" büyük aşkın sadece bitişini değil, aslında en başından mahkum olduğunu (ölü doğduğunu) ilan ediyor. Tanrı’nın duaya sağır olması ifadesi, çaresizliğin en üst perdesidir.
​
Arkaik kelimelerle (visal, hicran, belerdik) modern duygunun harmanı çok dengeli.

Şiir, "kendine güven" ile başlayıp "mutlak kabulleniş" ile biten hüzünlü bir kavis çiziyor.
​Özetle: Efsaneleri kıskandıracak kadar büyük bir iddiayla başlayıp, "saçların ağarmasıyla" biten bu yolculuk; hem geleneğe saygı duruşu niteliğinde hem de çok içten bir kırgınlık mektubu gibi.

Kaleminize sağlık Figani.