​İnsan her şeye yetişiyor da hayatta,
Ama bir tek kendine yetişemiyor.
Herkesin derdine derman olsa da,
Kendi yarasına bir merhem yetmiyor.

​Yıllarca herkese koştum, el verdim,
Düştüğümde döndüm, bir gölge gördüm.
Meğerse menfaatmiş her dost bildiğim,
Yalnızlık köşesinde gerçeği ördüm.

​Sevdim, yüreğimi koydum ortaya,
Dost dedim, yaslandım boş bir kuyuya.
Ne yapsam olmadı, hep aynı rüya,
Umutlar karıştı bulanık suya.

​On parmağı geçmez kadir bilenler,
Gerisi kalbimi delip geçenler.
Yüzüme gülüp de ömür biçenler,
Ruhumu amansız dertlere saldı.

​Hani vefa derdik, hani o dürüstlük?
Gördüğüm sadece nankör bir yüzsüzlük.
İyilik dedikçe arttı bu öksüzlük,
Gönlümün baharı sararıp soldu.

Biz kendimizden çok ödün verdik, ondan kaybettik hep.
Bundan zarar gelmez dedik.
İlk durakta bıraktı gitti.
Bu ağlatmaz dedik, gözler şelale oldu aktı.

Ne yaptıysam hep tersi oldu bu hayatta, yaşamak bize çok görüldü.
Herkese her dediğini yaptıkça,
En kötüsüde bu yapmaz, dediğimiz kişilerden darbe yedik.
Bizi en çok, en sevdiklerimiz yaraladı, en çok onlar mahvetti.

​Hanlar kurdum gönül denen ovada,
Kimse kalmadı bu soğuk havada.
Yandım da kavruldum ben bu davada,
Hançer vuranların elleri kaldı.

​Şimdi bir köşede sessizce durdum,
Geçmişin hesabını kendime sordum.
Başkasına değil, kendime yoruldum,
Meğer en çok kendime yoksun kalmışım.