Kadersizim derim kendi kendime,
Sanki yazılmamışım bu dünyanın defterine.
Ne zaman umut kursam içimde,
Bir el gelir, söküp alır yerinden.

Hastane önü, soğuk bir gece,
Beklerim seni titreyen yüreğimle.
İnsan en çok annesiz kalmaktan korkar,
Ben o korkunun tam ortasında, yapayalnız.

Kadersizim… çünkü hep yarım kaldım,
Sevdim, güvendim, sonra dağıldım.
Kimse görmedi içimde kopanları,
Ben sustum… herkes sustu sandı.

Anam… nefesin benim hayatımdı,
Şimdi yokluğun içimde bir kıyamet gibi.
Dua ediyorum ama sesim kırık,
Gökyüzü bile bugün bana uzak, bana dargın.

Bir kapı açılır mı diye bakarım hâlâ,
Belki bir mucize olur diye hâlâ…
Ama zaman acımasız, beklemek ağır,
Kalbim yorulmuş, içim sağır.

Kadersizim derim ama bilirim aslında,
Bu da bir imtihan, yazılmış kaderde bana.
Belki sabırla geçer bu karanlık yol,
Belki her acının sonunda vardır bir “ol”.

Ama bugün…
Ben sadece bir evladım,
Annesinin yokluğunda kaybolan,
Zincirlenmiş kalbiyle ayakta kalmaya çalışan…
Ve sessizce “kadersizim” diyen.