Yalan…
Belki de en çok buna inandım,
Sözlere, gözlere,
Suskunluklara kandım.

Gerçek sandığım ne varsa,
Birer birer dağıldı içimde.
Tutunduğum her dal kırıldı,
Düştüm yine kendi içime.

Yalanmış gülüşler,
Yalanmış “yanındayım” diyenler.
İnsan en çok da
İnandığı yerden kaybedermiş meğer.

Hastane önü beklediğim o gece,
Dualarım bile titrerken içimde,
“Geçecek” dediler… yalan,
“İyileşecek” dediler… yalan.

Kadersizim dedim, sustum,
Belki de en büyük yalan buydu.
Çünkü kader değilmiş kıran beni,
İnsanmış… hem de en güvendiğim.

Anamın kokusu hâlâ içimde,
Ama yokluğu daha ağır her gün biraz daha.
“Alışılır” dediler… yalan,
Bir evlat buna nasıl alışır, anlat bana?

Yalan…
Sadece başkalarının değil,
Kendime söylediklerim de var.
“İyiyim” dedim mesela,
Oysa içim paramparça.

Zincirlerim kalbime değil artık,
Gerçeğe vurulmuş gibi ağır.
Ne kaçabiliyorum, ne saklanabiliyorum,
Her şey ortada… ve her şey yarım.

Belki de hayat dediğin,
Biraz yalanla ayakta durmak,
Biraz gerçeklerle yıkılmak.

Ama ben…
Artık hiçbir şeye inanmıyorum.