Değerli dost,
Şiiri okurken insanın boğazında bir şeyler düğümleniyor... Hani adalet deyince hep kağıtlar, yasalar gelir ya akla; aslında bu mısralar bize adaletin insanın nefesi olduğunu, o kesilince hepimizin boğulduğunu çok derinden hissettiriyor. Merhametin ve vicdanın o sessizce çekilip gidişi, yerinde bıraktığı o koca boşluk... Gerçekten insanın içini sızlatıyor.

​Bazen 'düzen böyle' deyip geçiyoruz ama haramın, liyakatsizliğin bu kadar sıradanlaşmasını böylesine samimi bir haykırışla görmek, insana aslında hâlâ bir yerlerde o asalet duygusunun yaşadığını hatırlatıyor. Vicdanların sanki uykuda olduğu şu günlerde, adaleti böyle dert edinmek, onu bir sitemden öte, bir insanlık borcu gibi sırtlanmak çok kıymetli. Hakkı ve hakikati her şeyin önüne koyan bu duruş, adaletin sadece sözde değil, o incinen kalplerin en derininde olması gerektiğini çok naif bir yerden hatırlattı. Hassas yüreğinize ve kaleminize sağlık, kaleminiz dert görmesin.
Sonsuz saygı ve selamlarımla...