Vitrinler soruyor "hani o kız?" diye,
Elbiseler boynu bükük, askılar yetim.
Bir zamanlar gülüşünle ışık dolardı camlar,
Şimdi toz tutmuş mankenler, benle dertleşir.

Kafeler soruyor "hani o kız?" diye,
İki sandalye, bir masa, tek bir kahve.
Şeker atardın bardağa, hayatıma sen,
Şimdi acı da demli değil, sensiz her demde.

Sokaklar soruyor "hani o kız?" diye,
Adımların silinmiş, sesin gitmiş benden.
Bir zamanlar kol kola yürürdük, dünya dursun,
Şimdi gölgem bile senden ayrı, küskün.

Aynalar soruyor "hani o kız?" diye,
Ben de soruyorum her gece kendime.
Bir cevabım yok, boğazıma düğüm oturdu,
Gitti... diyem, kaldı... diyemem.

Kalbim soruyor "hani o kız?" diye,
En çok o soruyor, en çok o kanıyor.
Vitrinlere ne desem, sustur mu soruları?
Hani o kız... hani o biz... hani o bahar?

Vitrinler soruyor "hani o kız?"diye
Cevap veremiyorum, camlar buğulanıyor
Elim cebimde anahtar arıyor hala
Açacak kapı yok, kilitler pas tutuyor

Adını bağırsam yankılanır da dönmez
Adını sussam içimde çınlar da dinmez
Sokak lambası söndü, şahit de gitti
Ben bir karanlığa bir ıslak asfalta emanet

Bir zamanlar "biz"dediğimiz kaldırımlar
Şimdi "ben" diye inliyor ayaklarımda
Gölgene bile küsmüşsün, haklısın
Ben kendime küstüm, sen çoktan gittin
Yasar Yön Almanya