Düğün davulu çalarken uzaktan,
Yüreğim sustu, sustum utancımdan.
Tebrik ettim seni sessizce uzaktan,
Belki de ben, beklemesini bilemedim!

Adını silsem mi defterimden dersin,
Mürekkep tutmaz, kalem dile gelir,
Her mısrada sen varsın, gizli gizli,
Belki de ben, gitmesini bilemedim!

Şimdi bir ‘sen’ var, bir de ‘ben’ kaldım,
Arada kırık bir köprü, adın yazdım.
Geçmeye cesaretim yok, durdum kaldım,
Belki de ben, kendimi bilemedim!

Pencereme vuran yağmur bile sordu,
O gitti, sen neden hâlâ durdun?" diye.
Cevap veremedim, dilim tutuldu,
Belki de ben, sormasını bilemedim!

Gidenin ardı sıra bakmak zormuş,
Her adımda yürek biraz daha kormuş.
Sen mutlu ol dedim, içim yanarak,
Belki de ben, bırakmasını bilemedim!

Bir şarkı çalsa adın düşer dile,
Herkes sanır unutmuşum seni bile.
Oysa her nota sen, her söz sen,
Belki de ben, söylemesini bilemedim!

Yaşar yön Almanya